Życie z pasją
Metamorfozy
Autor: Jolanta Kobiela, data dodania: 06-01-2010
Nasz świat to wielkie pole niepohamowanego konsumpcjonizmu. Biegamy jak szaleni, by zaspokoić swoje najprzeróżniejsze potrzeby. Tak łatwo dajemy sobie wmówić, że potrzebujemy wielu następnych, niepotrzebnych przedmiotów, by osiągnąć stan wielkiej szczęśliwości.
W tym niepokojącym biegu, w który wtłoczyli nas spece od marketingu, od czasu do czasu udaje nam się natknąć na coś wartościowego. Czasami też warto przystanąć, by przyjrzeć się bliżej prawdziwemu życiu.
"Metamorfozy" - nie jest to opowieść o mężczyznach czy kobietach, którzy po zmianie ciuchów, fryzury czy kształtu nosa znaleźli pozorne szczęście. Jest to pośrednio opowieść o ludziach którzy mają prawdziwą moc zmiany świata na lepszy i o tych, którzy dzięki nim znaleźli ten lepszy przyjazny świat.
W całą tę sprawę zaangażowani są kobiety i mężczyźni o ogromnych sercach, tak wielkich, że zaczynam podejrzewać, iż nie mają wątrób, nerek, płuc ani kiszek, bo porostu już by się nie zmieściły. Całe to towarzystwo poświęca swój czas, energię, umiejętności i pieniądze, by pomagać skrzywdzonym zwierzakom.
Już słyszę chór głosów mówiących o starych znudzonych pannach, o żonach bogatych facetów, które pozują na wrażliwe osóbki. Przyszło mi więc, moi mili, was rozczarować. Pod szyldem „Adopcje Malamutów” ukrywają się najnormalniejsi, zapracowani ludzie. Z telefonem przy uchu penetrując internet czy wizytując schroniska, wyszukują psy, by znaleźć im nowe domy, by uwolnić je od krat schroniska. Czasami myślę, że całą tę tytaniczną pracę wykonują jacyś mutanci, którzy wcale nie potrzebują snu, na dodatek posiadają kilka kończyn, żeby ogarnąć świat wokół siebie.
Pomagają bardzo skutecznie, dlatego mógł powstać szczególny kalendarz - „Metamorfozy”. Bohaterami są psy, którym dane jest zapomnieć o koszmarze jaki przeszły, psy, które znalazły miłość i własny kąt. Ten kalendarz pokazuje. że każdy z nas może robić coś dobrego, nie musimy być egoistami zapatrzonymi we własny nos i portfel. On ma nam też przypominać, że pies to nie zabawka, to nie jest przedmiot, nie można upchnąć go w szafie czy na strychu, gdy nam się znudzi lub gdy ogarnie nas lenistwo.
Mottem tego wspaniałego kalendarza jest myśl, która towarzyszyła mi od dawna:
Prawdziwa wolność mieszka w sercu, ale to nie powód, by ją uwięzić za kratami.
Zredagowano przez: Ewa Inn
Zagłosuj na artykuł
Dodaj komentarz
Dodawanie komentarzy możliwe jest tylko dla zalogowanych użytkowników.
Komentarze
Najwyżej oceniane
Najchętniej czytane
Ostatnio dodany profil
Ilość zarejestrowanych osób:
153
Moja suczka, Azja, też jest "uwieczniona" w tym kalendarzu.... Mam ją od końca listopada. Aktem ludzi dobrej woli, po wielu perypetiach, przywieziono mi ją aż z Białegostoku. Jestem wdzięczna TYM LUDZIOM, że Azja jest u mnie. To prawda, co Jolka pisze, mają serca tak wielkie, że już nie mieszczą się w ich ciele, dlatego dzielą się nimi z naszymi czwornogami... Azja znalazła się w schronisku potrącona przez samochód... Ludzie w parku, do którego z nią chodzę, nie mogą się nadziwić: taki piękny pies i ktoś go wyrzucił? Ano, takie są realia, ludzie kupują np. w prezencie dla dzieci, bo to taka rozkoszna, futrzana kulka. Ale rozkoszniak rośnie i ma swoje wymagania. Widać za duże dla niektórych.... Oby tych niektórych było coraz mniej, oby...